Dziękuję Ci, Mamo, za wszystko, czego mnie nauczyłaś.

Dziękuję Ci, Mamo, za wszystko, czego mnie nauczyłaś.
Za to, że pokazałaś mi, jak być dobrym człowiekiem.
Jak mieć odwagę wtedy, gdy jest trudno.
Jak podnosić się po upadku i nie tracić nadziei.

Dziękuję za cierpliwość, której często nie doceniałem.
Za rozmowy, które wtedy wydawały się zwyczajne, a dziś są bezcenne.
Za Twoją obecność – cichą, stałą, niezawodną.

Nauczyłaś mnie miłości, która nie stawia warunków.
Szacunku do ludzi.
Pokory wobec życia.
I wdzięczności za małe rzeczy, które tworzą największe szczęście.

Choć dziś nie mogę już usłyszeć Twojego głosu,
Twoje słowa wciąż we mnie żyją.
Prowadzą mnie. Wspierają. Dają siłę.

Mamo, jeśli jest coś, co mogę Ci dziś obiecać,
to to, że będę żyć tak, byś była ze mnie dumna.
I że wszystko, co we mnie dobre – jest po części Twoje.

Dziękuję Ci.
Za życie.
Za miłość.
Za Ciebie.